İnme Sonrası Yürüme Bozukluğu Nedir?

# İnme Sonrası Yürüme Bozukluğu

İnme sonrasında yürüyüş yalnızca “zayıf bacağın öne taşınması” sorunu değildir.

Yürüme sırasında kişi vücut ağırlığını taşımalı, ritmik adımlar üretmeli, hareket hâlindeyken dengesini korumalı, vücudunu ileriye itmeli ve zemin, dönüş, engel veya hız değişikliği gibi koşullara uyum sağlamalıdır. Bu bileşenlerden biri veya birkaçı etkilendiğinde yürüyüşün güvenliği, hızı ve günlük yaşamda kullanılabilirliği azalabilir. [1, s. 400–402]

İnme sonrası yürüme bozukluğu nedir?

İnme sonrası yürüme bozukluğu; kişinin adım atma, ağırlık aktarma, ayağını yerden temizleme, etkilenen bacak üzerinde durma, ileri itiş oluşturma veya hareket sırasında dengesini koruma becerilerindeki değişiklikleri kapsar.

Bu değişiklikler:

• Yürüyememe
• Bir kişinin fiziksel yardımına ihtiyaç duyma
• Baston veya yürüteç kullanma
• Yavaş ve dikkatli yürüme
• Sağ ve sol adımlar arasında belirgin fark
• Ev içinde yürüyebilmesine rağmen dışarıda zorlanma

şeklinde görülebilir.

“İnme yürüyüşü” veya “hemiplejik yürüyüş” tek bir sabit patern değildir. Motor kaybın şiddeti, etkilenen kaslar, duyu, denge, eklem hareketi, biliş ve çevre koşulları her kişide farklıdır. Stroke Rehabilitation kitabı, hemiparezili kişilerin aynı derecede veya aynı biçimde etkilenmediğini özellikle vurgular. [2, s. 180–183]

Normal yürümenin hangi bölümleri etkilenebilir?

Bir yürüme döngüsü, aynı ayağın yere temasından tekrar yere temasına kadar geçen süredir.

Bu döngünün iki ana bölümü vardır:

• Basma fazı: Ayak zemindedir ve vücut ağırlığını taşır.
• Salınım fazı: Ayak yerden ayrılır ve bir sonraki adım için öne taşınır.

İnme sonrası bozukluk basma fazında, salınım fazında veya her ikisinde ortaya çıkabilir. [2, s. 176–180]

Kişi günlük yaşamda ne fark edebilir?

Yürüyüşün yavaşlaması

Kişi daha kısa mesafede daha fazla zaman harcayabilir. Kalabalık bir ortamda diğer insanlara ayak uydurmak, trafik ışığında karşıya geçmek veya dışarıdaki bir hedefe yürümek güçleşebilir.

Yürüme hızı, yalnızca performans puanı değildir. Kişinin evde veya toplum içinde ne ölçüde hareket edebildiği hakkında da bilgi sağlayabilir. [1, s. 619–620]

Adımların eşit olmaması

Sağ ve sol adımların:

• Uzunluğu
• Süresi
• Basma zamanı
• Salınım zamanı

farklı olabilir.

Etkilenen bacak üzerinde yeterince duramayan kişi, ağırlığını hızla diğer tarafa aktarabilir. Bunun sonucunda bir bacağın basma süresi kısalabilir ve iki taraf arasında belirgin zamanlama farkı oluşabilir. [1, s. 619–620]

Topuk yerine taban veya ön ayakla basma

Ayağın yere ilk temasında topuk yerine:

• Tabanın tamamı
• Ayak parmaklarına yakın ön bölüm
• Ayağın dış kenarı

zemine gelebilir.

Bu görünüm, ayak bileğinin yeterince yukarı kaldırılamaması, hareket kontrolü, kas tonusu, eklem hareket kısıtlılığı veya başka faktörlerle ilişkili olabilir. Yalnızca dışarıdan görüntüye bakarak neden belirlenemez. [2, s. 181–183]

Ayağın yere takılması

Salınım sırasında ayağın ön kısmı zeminden yeterince yükselmeyebilir.

Kişi bunu telafi etmek için:

• Dizini normalden fazla kaldırabilir.
• Kalçasını yukarı çekebilir.
• Bacağını dıştan yarım daire çizerek öne taşıyabilir.
• Gövdesini yana eğebilir.
• Ayağını sürükleyebilir.

Ayağın takılması düşme riskini artırabilir. Ancak “ayak düşmesi” görünümünün tek bir kas veya tek bir mekanizmayla açıklanması doğru değildir.

Dizin sert kalması veya geriye kaçması

Yük kabulü sırasında dizin hafifçe bükülmesi, kuvvetlerin daha kontrollü karşılanmasına yardım eder.

İnme sonrasında diz:

• Yeterince bükülmeyebilir.
• Basma boyunca sert kalabilir.
• Orta basma sırasında geriye doğru kaçabilir.
• Salınım sırasında yeterince bükülmeyebilir.

Dizin geriye kaçması, yalnızca “diz kasının zayıf olması” veya yalnızca “spastisite” ile açıklanamaz. Ayak bileği hareketi, kalça kontrolü, duyu, eklem hareket açıklığı ve kişinin güvenlik stratejileri de değerlendirilmelidir. [2, s. 181–183]

Etkilenen bacakla yeterli itiş oluşturamama

Adımın sonlarına doğru ayak bileği ve alt ekstremite vücudu ileri doğru taşımaya katkıda bulunur.

İnme sonrası etkilenen bacakta itiş azalabilir. Bunun sonucunda:

• Yürüyüş yavaşlayabilir.
• Diğer bacağın adım uzunluğu değişebilir.
• Kişi güçlü tarafını daha fazla kullanabilir.
• Yürüme daha fazla efor gerektirebilir.

[1, s. 619–620]

Gövdenin yana veya öne eğilmesi

Gövde hareketleri bazen temel problemin kendisi değil, kişinin ilerlemeye veya dengesini korumaya çalışırken kullandığı telafi stratejisidir.

Örneğin kişi:

• Etkilenen ayağın yerden geçmesi için yana eğilebilir.
• Sert kalan diz üzerinden ilerleyebilmek için öne eğilebilir.
• Kalça çevresi kontrolü azaldığında gövdesini basan bacağın üzerine taşıyabilir.

Bu nedenle “gövdesini düz tut” şeklindeki tek bir uyarı, hareketin nedenini anlamadan verilmemelidir.

Dönme, durma ve yeniden başlama güçlüğü

Düz ve boş bir koridorda yürümek, gerçek hayattaki yürüyüşün yalnızca bir bölümüdür.

Kişi şu durumlarda daha fazla zorlanabilir:

• Hızlı yön değiştirme
• Ani durma
• Yeniden yürüme
• Dar alanda dönme
• Kapıdan geçme
• Birine yol verme
• Arkaya bakarken yürüme

Engeller, farklı zeminler ve merdivenler

Halı, eşik, kaldırım, rampa, çim, çakıl, merdiven veya ıslak zemin yürüyüş gereksinimini değiştirir.

Klinikte birkaç metre yürüyebilmek, kişinin bu koşullarda bağımsız ve güvenli olduğu anlamına gelmez.

Yürürken başka bir iş yapamama

Kişi yalnız yürürken daha iyi performans gösterebilir; fakat yürürken:

• Konuşma
• Çevreyi tarama
• Bir nesne taşıma
• Kapı açma
• Sayma veya karar verme

gibi ikinci bir görev eklendiğinde hız, denge veya adım kalitesi bozulabilir.

Çabuk yorulma

Değişmiş hareket paternleri, düşük fiziksel kapasite ve yardımcı cihaz kullanımı yürüyüşün enerji gereksinimini artırabilir.

Kişi kısa bir mesafeyi yürüyebilse bile:

• Sık dinlenebilir.
• Yürüme kalitesi mesafe arttıkça bozulabilir.
• Ayağı daha fazla takılabilir.
• Güvenliğini korumak için desteğe ihtiyaç duyabilir.

Düşme korkusu

Düşme yaşamış veya dengesine güvenmeyen kişi daha yavaş, sert ve temkinli yürüyebilir.

Denge güveninin azalması, inme sonrası yürüyüşü etkileyen faktörlerden biridir. [1, s. 619]

Nedenleri ve ilişkili durumlar

Kas güçsüzlüğü

Kalça, diz ve ayak bileği kaslarında kuvvet kaybı şu görevleri etkileyebilir:

• Etkilenen bacak üzerinde durma
• Dizin kontrolü
• Ayağın yerden kaldırılması
• Bacağın öne taşınması
• Vücudun ileri itilmesi

Ancak gözlenen her yürüme sapması tek bir zayıf kasa bağlanamaz.

Seçici hareket kontrolünün azalması

Seçici hareket, kişinin bir eklemi diğer eklemlerden bağımsız biçimde kontrol edebilmesidir.

İnme sonrasında bacak tek bir blok gibi hareket edebilir. Örneğin kişi dizini bükmeye çalışırken kalça ve ayak bileğinde istemsiz eşlik eden hareketler ortaya çıkabilir.

Bu durum yürüyüşün akıcılığını ve farklı fazlara uyumunu azaltabilir.

Kas tonusu ve spastisite

Spastisite, pasif hareket sırasında hızla ilişkili artmış dirençle tanımlanan bir kas tonusu değişikliğidir.

Bazı kişilerde ayak bileği, diz veya kalçadaki artmış tonus yürüyüşü etkileyebilir. Bununla birlikte bütün yürüme sorunlarını spastisiteye bağlamak doğru değildir.

Stroke Rehabilitation kitabı, bazı durumlarda güçsüzlüğün yürüme üzerinde spastisiteden daha belirleyici olabileceğine dikkat çeker. [2, s. 203–205]

Eklem hareket kısıtlılığı

Ayak bileğinin yukarı hareketi, diz bükülmesi veya kalça hareketi sınırlıysa kişi normal yürüme hareketlerini oluşturamayabilir.

Kas ve eklem kısalığı, geçmiş yaralanmalar, ağrı veya uzun süreli hareketsizlik tabloya katkıda bulunabilir.

Duyu kaybı

Kişi:

• Ayağının zemine nasıl bastığını
• Dizin hangi pozisyonda olduğunu
• Bacağına ne kadar ağırlık verdiğini
• Zeminin sert veya eğimli olduğunu

yeterince algılayamayabilir.

Duyu kaybında görsel kontrol daha önemli hâle gelebilir. Kişi sık sık ayağına veya zemine bakabilir.

Denge ve postüral kontrol bozukluğu

Yürümek, sürekli olarak kontrollü bir denge kaybı ve yeniden denge kazanma sürecidir.

İnme sonrası denge tepkileri:

• Gecikebilir.
• Yetersiz büyüklükte olabilir.
• Yanlış zamanda ortaya çıkabilir.
• Bazı durumlarda hiç oluşmayabilir.

Düşme öyküsü de denge güvenini azaltabilir. [1, s. 627–631]

Görme ve algı sorunları

Görsel alan kaybı, tek taraflı ihmal veya çevresel bilgiyi işleme güçlüğü şu sorunlara yol açabilir:

• Bir taraftaki engele çarpma
• Kapı kenarını fark etmeme
• Basamak yüksekliğini yanlış değerlendirme
• Yönünü kaybetme
• Kalabalıkta güvenli rota oluşturamama

Stroke Rehabilitation kitabı görsel, proprioseptif ve algısal sorunları ayrı yürüme problem alanları olarak ele alır. [2, s. 189–193]

Biliş ve dikkat

Kişinin kas kuvveti yürümeye yeterli olsa bile:

• Talimatı takip edememe
• Tehlikeyi fark etmeme
• Aceleci davranma
• İki görevi aynı anda yönetememe
• Kendi sınırlarının farkında olmama

yürüyüş güvenliğini azaltabilir.

Kalp-damar kapasitesi ve dayanıklılık

Yürüme kalitesi yalnızca sinir ve kas sistemiyle sınırlı değildir.

Kalp hızı, kan basıncı, solunum, algılanan efor ve aktivite toleransı kişinin güvenli biçimde ne kadar yürüyebileceğini etkiler.

Ağrı ve kas-iskelet sistemi sorunları

İnme sonrası gelişen yürüyüş paternine diz, kalça, ayak, bel veya omuz ağrısı eşlik edebilir. Yardımcı cihazın uygunsuz kullanımı da üst ekstremite yükünü artırabilir.

Klinik yorum: Yeni ağrı, eski nörolojik yürüyüşün otomatik bir parçası kabul edilmemeli; ayrıca değerlendirilmelidir.

Fizyoterapi değerlendirmesinde neler incelenebilir?

1. Sağlık öyküsü ve yürüyüşün gerçek kullanımı

Fizyoterapist şu alanları sorgulayabilir:

• İnmenin zamanı ve tıbbi seyri
• Yürüyüşün ne zaman ve nasıl değiştiği
• Düşme ve ayağın takılma öyküsü
• Ağrı, baş dönmesi veya yorgunluk
• Kullanılan baston, yürüteç veya ortez
• Ev içinde ve dışarıda yürüme düzeyi
• Merdiven ve kaldırım kullanımı
• Yürümek için gereken fiziksel yardım
• Kişinin ulaşmak istediği gerçek yaşam hedefleri

Bir kişinin “yürüyor” olması yeterli bilgi değildir. Nerede, ne kadar, hangi destekle ve ne kadar güvenli yürüdüğü belirlenmelidir.

2. Yürüyüş öncesindeki fiziksel inceleme

Yürüme gözleminden önce şu alanlar incelenebilir:

• Eklem hareket açıklığı
• Postür ve kemik hizalanması
• Kas kuvveti
• Seçici hareket kontrolü
• Koordinasyon
• Kas tonusu
• Duyu
• Oturma ve ayakta denge
• Ağrı
• Dayanıklılık

Bu inceleme, görülen yürüme sapmasının olası nedenlerini ayırt etmeye yardım eder. [2, s. 176–177]

3. Gözlemsel yürüme analizi

Kişi önden, arkadan ve yandan gözlemlenebilir.

Fizyoterapist şu bölgeleri takip edebilir:

• Baş
• Omuzlar ve kollar
• Gövde
• Pelvis
• Kalçalar
• Dizler
• Ayak bilekleri
• Ayaklar

Yürüme basma ve salınım fazlarına ayrılarak her bölümde ortaya çıkan sapmalar kaydedilebilir. [2, s. 176–183]

Gözlenen sapma ile neden aynı şey değildir

Örneğin ayağın yere takılması gözlemsel bir bulgudur.

Bunun olası katkıları arasında:

• Ayak bileği kontrolü
• Diz bükülmesinin azalması
• Kalçanın öne taşınamaması
• Kas tonusu
• Eklem kısalığı
• Duyu kaybı
• Yorgunluk

bulunabilir.

Bu nedenle yalnızca “ayak düşmesi var” demek, tam bir klinik açıklama değildir.

4. Video analizi

Yürüyüş kaydı:

• Hareketi yavaşlatarak incelemeye
• Farklı zamanlardaki performansı karşılaştırmaya
• Kişinin kendi yürüyüşünü görmesine
• Belirli bir hareket için geri bildirim vermeye

yardımcı olabilir.

Bununla birlikte video; kuvvet, duyu, kas tonusu, denge tepkileri ve tıbbi güvenliği doğrudan ölçmez. [1, s. 619]

5. Hız ve zamanlama

Şu ölçümler alınabilir:

• Yürüme hızı
• Kadans, yani dakikadaki adım sayısı
• Adım uzunluğu
• Stride uzunluğu
• Basma ve salınım süreleri
• İki taraf arasındaki zamanlama farkı
• Çift destek süresi

Kısa mesafe yürüme hızı, örneğin 10 metre yürüme testiyle değerlendirilebilir. [1, s. 401–402, 619–620]

6. Yürüme dayanıklılığı

Kişinin yalnızca kısa bir mesafede değil, daha uzun sürede ne kadar yürüyebildiği de incelenebilir.

Altı dakika yürüme testi gibi ölçümler:

• Mesafe kapasitesini
• Hızın sürdürülebilirliğini
• Dinlenme ihtiyacını
• Yorgunlukla değişen yürüyüşü

değerlendirmeye yardım edebilir.

7. Dinamik yürüme ve denge

Düz yürüyüşe ek olarak şu görevler değerlendirilebilir:

• Hız değiştirme
• Başını sağa-sola çevirerek yürüme
• Ani durma ve başlama
• Dönüş yapma
• Engellerin üzerinden veya çevresinden geçme
• Dar tabanlı yürüme
• Rampa ve merdiven
• Farklı yüzeyler
• Nesne taşırken yürüme
• Konuşurken veya bilişsel görev yaparken yürüme

Functional Gait Assessment veya Dynamic Gait Index gibi araçlar bu daha karmaşık alanları inceleyebilir. [1, s. 401–402]

8. Denge ve ağırlık aktarımı

Fizyoterapist şu sorulara bakabilir:

• Kişi etkilenen bacağına güvenle yük verebiliyor mu?
• Tek bacak destek dönemini sürdürebiliyor mu?
• Gövde ve pelvis kontrolü yeterli mi?
• Beklenmedik denge kaybında adım tepkisi oluşturabiliyor mu?
• Düşmemek için sürekli güçlü tarafa mı yöneliyor?

9. Yardım ihtiyacı

Yürüyüşün bağımsız olup olmadığı ayrı bir ölçüm alanıdır.

Kişi:

• Sözel gözetim
• Yakın koruma
• Hafif fiziksel yardım
• Belirgin fiziksel yardım
• İki kişinin yardımı

gibi farklı destek düzeylerine ihtiyaç duyabilir.

10. Baston, yürüteç veya ortez

Kullanılan cihazın:

• Boyu
• Tarafı
• Sıralaması
• Uygunluğu
• Güvenliği
• Zemine teması
• Yürüme hızına ve postüre etkisi

incelenebilir.

Ayak bileği ortezi değerlendirmesinde ayak düşmesi, ayak bileği stabilitesi, diz kontrolü, eklem hareketi, cilt durumu ve kişinin gerçek yürüyüş hedefleri dikkate alınmalıdır.

11. Ev ve toplum ortamı

Yürüme kapasitesi şu koşullarda değişebilir:

• Dar koridor
• Halı veya eşik
• Yetersiz aydınlatma
• Banyo zemini
• Merdiven
• Apartman girişi
• Kalabalık cadde
• Toplu taşıma
• İş ortamı

Bu nedenle klinikteki yürüyüş sonucu gerçek yaşam bağlamında yorumlanmalıdır.

Hareket, egzersiz veya rehabilitasyon sürecinde hangi ilkeler önemlidir?

1. Yürümek için yürüyüş çalışılmalıdır

Kuvvet, denge ve eklem hareketi çalışmaları yararlı bileşenler olabilir. Ancak yürüyüşün gelişmesi hedefleniyorsa actual yürüyüş görevlerinin de çalışılması gerekir.

Kaynaklar, ayakta yapılan ağırlık aktarma çalışmasının yürüyüş sırasındaki ağırlık aktarımına otomatik olarak geçmeyebileceğini göstermektedir. Bu nedenle göreve aktarım varsayılmamalı, ayrıca test edilmelidir. [2, s. 203–205]

2. Hedef kişinin günlük yaşamına bağlı olmalıdır

Hedef yalnızca “daha düzgün yürüme” şeklinde bırakılmamalıdır.

Daha işlevsel hedefler şunlar olabilir:

• Banyoya güvenle yürümek
• Ev girişindeki basamağı geçmek
• Ayağı takılmadan odalar arasında yürümek
• Dışarıda belirli bir mesafeyi dinlenmeden tamamlamak
• Kalabalık ortamda yön değiştirmek
• Alışveriş sırasında bir nesne taşımak

3. Yeterli tekrar gerekir

Motor beceri öğrenmek için tekrar gereklidir.

Ancak tekrar:

• Güvenli
• Aktif katılımlı
• Hedefe yönelik
• Kişiye uygun zorlukta
• İlerlemeyi ölçebilecek biçimde

düzenlenmelidir.

Herkes için geçerli tek bir adım sayısı, dakika veya haftalık seans miktarı konusunda:

Yüklenen kaynaklar bu iddiayı yeterince desteklemiyor.

4. Zorluk kademeli artırılmalıdır

İlerleme yalnızca daha uzun yürümek değildir.

Şunlar değiştirilebilir:

• Yürüme hızı
• Yürüme süresi
• Dinlenme aralıkları
• Fiziksel yardım miktarı
• Yardımcı cihaz
• Yüzey
• Yön
• Engel yüksekliği
• Dönüş sayısı
• Merdiven veya kaldırım
• Taşınan nesne
• İkinci motor veya bilişsel görev

Physical Rehabilitation kitabı bu görevleri lokomotor devre eğitimi ve dinamik yürüme çalışmalarının parçaları olarak ele alır. [1, s. 407–410]

5. Dinamik denge yürüyüş içinde çalışılmalıdır

Ayakta sabit durabilmek önemlidir; ancak yürürken dengeyi korumak farklı bir gereksinimdir.

Dinamik yürüyüş çalışmaları:

• Hızlanma ve yavaşlama
• Baş hareketleri
• Ani durma
• Dönüş
• Engel geçme
• Farklı zemin
• Beklenmedik küçük dengesizliklere yanıt

içerebilir.

Bu tür görevler yalnızca güvenli ortamda ve uygun korumayla uygulanmalıdır. [1, s. 407–408]

6. Kuvvet ve hareket çalışmaları yürüyüş sorunuyla ilişkilendirilmelidir

Genel egzersiz yerine şu bağlantı kurulmalıdır:

• Hangi kas veya hareket hangi yürüme fazını sınırlıyor?
• Kuvvet artışı yürüyüş sırasında kullanılabiliyor mu?
• Yeni kazanılan hareket farklı hız ve yüzeylere aktarılabiliyor mu?
• Telafi azalıyor mu, yoksa yalnızca şekil mi değişiyor?

7. Geri bildirim hedefli olmalıdır

Sözel, görsel, dokunsal veya teknolojik geri bildirim kullanılabilir.

Geri bildirim:

• Aynı anda çok fazla hata sunmamalıdır.
• Kişinin anlayabileceği tek bir hedefe yönelmelidir.
• Hareketin doğru zamanıyla ilişkilendirilmelidir.
• Zaman içinde kişinin kendi hareketini fark etmesini desteklemelidir.
• Sürekli dış yardıma bağımlılık oluşturmamalıdır.

8. Koşu bandı bir araçtır, zorunluluk değildir

Koşu bandı veya vücut ağırlığı destek sistemi:

• Çok sayıda adım tekrarı
• Hızın kontrollü düzenlenmesi
• Kısmi ağırlık desteği
• Terapistin bacak ve pelvis hareketine erişimi

gibi avantajlar sağlayabilir.

Ancak koşu bandında kazanılan becerinin zemin, dönüş, engel ve toplum yürüyüşüne aktarılması ayrıca çalışılmalıdır. Kaynak, tek bir lokomotor yöntemin bütün diğerlerinden üstün gösterilmediğini belirtir. [1, s. 403–405, 411]

9. Ortez veya elektrik stimülasyonu herkese otomatik uygulanmaz

Ayak bileği ortezi veya fonksiyonel elektrik stimülasyonu bazı kişilerde ayağın salınım sırasındaki temizliğini veya yürüyüş güvenliğini desteklemek amacıyla değerlendirilebilir.

Seçim şu faktörlere bağlıdır:

• Aktif ayak bileği kontrolü
• Eklem hareket açıklığı
• Diz davranışı
• Ayak bileği stabilitesi
• Kas tonusu
• Duyu
• Cilt durumu
• Ayakkabı
• Kişinin hedefi ve kullanım ortamı

Belirli bir cihazın bütün kişiler için üstün olduğu konusunda:

Yüklenen kaynaklar bu iddiayı yeterince desteklemiyor.

10. Baston veya yürüteç kullanmak başarısızlık değildir

Yardımcı cihaz güvenliği, bağımsızlığı veya toplum içi hareketi artırabilir.

Ancak cihaz:

• Doğru yükseklikte
• Doğru tarafta
• Uygun sırayla
• Uygun zeminde

kullanılmalıdır.

Gereksiz veya yanlış kullanılan cihaz, yürüme biçimini ve enerji gereksinimini olumsuz etkileyebilir.

11. Düzenli yeniden değerlendirme gerekir

Programın işe yaradığı varsayılmamalıdır.

Yeniden değerlendirmede şu sorular sorulabilir:

• Yürüme hızı değişti mi?
• Mesafe arttı mı?
• Fiziksel yardım azaldı mı?
• Ayağın takılması azaldı mı?
• Düşme veya düşmeye yakın olaylar değişti mi?
• Dışarıda yürüyüş gelişti mi?
• Kişinin hedeflediği aktivite kolaylaştı mı?

Stroke Rehabilitation kitabı dikkatli değerlendirme, araştırmaya dayalı kişiselleştirme ve müdahale etkisinin sürekli yeniden incelenmesini vurgular. [2, s. 203–205]

Her kişide yaklaşım neden farklıdır?

Aynı inme tanısına sahip iki kişinin yürüyüşü tamamen farklı olabilir.

Yaklaşımı değiştiren faktörler şunlardır:

• Beyindeki etkilenimin yeri ve büyüklüğü
• Alt ekstremite güçsüzlüğünün dağılımı
• Seçici hareket kapasitesi
• Kas tonusu
• Eklem hareket açıklığı
• Duyu kaybı
• Görme ve algı
• Denge tepkileri
• Biliş ve güvenlik farkındalığı
• Yürüyüş hızı ve dayanıklılığı
• Ağrı
• Kalp-damar ve solunum durumu
• Düşme öyküsü
• Kullanılan yardımcı cihaz
• Ev ve toplum çevresi
• Kişinin hedefleri
• Bakım veren desteği
• İnmeden sonra geçen süre

Bir kişide ana sorun ayağın salınım sırasında takılması olabilir. Başka bir kişide ayak yeterince yükseldiği hâlde etkilenen bacak üzerinde güvenle duramama temel sınırlayıcı olabilir.

Bu nedenle yalnızca görünen yürüyüş biçimini taklit ederek egzersiz seçmek yeterli değildir.